F r a g i l e H a p p i n e s s

[003]

2011-08-29T06:20:00.000-07:00

Dobra książka ma to do siebie, że bardzo, ale to bardzo trudno jest się od niej oderwać, choćby na chwilę. Kiedy już pędząca do przodu akcja porwie cię i obsadzi w roli głównego bohatera, nie ma cienia szansy na spokojny sen. Minęło kilka dobrych godzin zanim odczułam jakiekolwiek zmęczenie, bo o znudzeniu nie było mowy. Jednak chęć odłożenia dobranocki na bok, była ostatnią rzeczą, która przyszłaby mi w tej chwili do głowy. Zmęczone oczy wciąż zachłannie biegały niezmiennie od lewej do prawej, po kolejnych kartach opasłego tomiska. Zniesmaczona opisem okropnie krwawej sceny oderwałam na moment wzrok od książki i ostrożnie rozejrzałam się po pokoju, jakby w poszukiwaniu potencjalnego zagrożenia w postaci seryjnego mordercy czyhającego przy uchylonych balkonowych drzwiach. Z ciekawości przelotnie zerknęłam na zegarek, dochodziła trzecia w nocy, albo jak kto woli nad ranem.

Noc była bardzo spokojna, udało mi się zasnąć koło godziny czwartej. Powieki same mi się zamknęły, byłam wyczerpana wydarzeniami dnia wczorajszego. Burza, błyskawice, a potem ten szary szpital. Dużo wrażeń. To było wczoraj, a dziś jest dziś. Kolejny dzień, który będę musiała przetrwać, a później znowu słońce zajdzie za horyzont, przenosząc mnie w zupełnie inny świat.

5.00, krzyki, hałas, siarczyste przekleństwa i koniec snu. Przetarłam dłonią zaspane oczy, co tylko pogorszyło nieprzyjemne pieczenie. Czułam się jakby ktoś znów nasypał mi pisaku do oczu, tak jak to miało miejsce kilka lat temu na naszym placyku zabaw. Po tym incydencie długo przemywałam oczy ziołowymi specyfikami. Wolnym krokiem ruszyłam do niewielkiej łazienki, ciemnej, bez okna, ale mojej własnej. Ochlapałam twarz zimną wodą i spojrzałam w lustro. Ogromne, niemal fioletowe cienie pod oczami, ziemista, trochę zaniedbana cera i potargane włosy sprawiły, że wyglądałam jak rasowe zombie. Półtorej godziny płytkiego snu zapewnie nie wpływa dobrze na wygląd, jak i samopoczucie, ale na tą chwilę musi wystarczyć. Byłam pewna, że już nie uda mi się ponownie zasnąć.

Wychyliłam się przez balkonową barierkę by zidentyfikować ów hałas, który skutecznie skrócił mi wypoczynek. Faceci z firmy od przeprowadzek właśnie wnosili, a raczej usiłowali wnieś wielkie łóżko do domu obok. Jeszcze przez chwilę obserwowałam poczynania specjalistów od przenoszenie mebli, po czym westchnęłam wciągając głęboko w płuca poranne, świeże powietrze. Mamy nowych sąsiadów, sądząc po gratach jakie tu przywieźli, zamożni ludzie. Zresztą, jak cała nasza dzielnica, zepsuci do szpiku kości bogaci, rozpieszczeni przez los Ludzie, pozbawieni podstawowych ludzkich odruchów. W chwili, kiedy miałam zamiar wycofać się do pokoju, moją uwagę przykuły czarne, walcowate pokrowce, które ekipa ostrożnie wynosiła z ciężarówki. - Perkusja -przemknęło mi przez myśl. Zaraz za kotłami powędrował statyw i talerze. No to mamy w sąsiedztwie perkusistę. Może być ciekawie.

Przeraźliwe, głośne miauknięcie Faith sprowadziło mnie na ziemię. Wzdrygnęłam się i wciągnęłam na pokryte gęsią skórką ramiona puchaty szlafrok. Kotka stanowczo domagała się śniadania. W kuchni zastałam rudą bestię siedzącą na lodówce. Wszystkie przedmioty, jakie znajdowały się na kuchennych blatach były poprzewracane. - Choć Diablico, pewnie wczoraj cię nie nakarmili, co? - Mruknęłam do kota. Jak zwykle nikt nie pofatygował się, by nakarmić naszą, starą Futrzaczkę. Już po chwili rudy mine coon dławiąc się pałaszował kawałki surowego mięsa, czyli coś, na co ciężko mi patrzeć. Zdecydowanie wolę produkty na bazie soi, dlatego też dzisiaj padło na zwyczajne płatki zbożowe z sojowym mlekiem. Mało wyszukane, ale smacznie i pożywne śniadanie.

Po posiłku wróciłam do siebie i zakopałam się pod kołdrą. Po jakimś czasie rodzice dali znać o swojej obecności wykłócając się o jakiś drobiazg. Przynajmniej taką miałam nadzieję, bo coraz częściej chodziło o coś grubszego. Atmosfera w domu od zawsze była napięta, ale w porównaniu do tego, co się dzieje teraz, to były zwyczajne błahostki. Nie mogąc dłużej znieś odgłosów śmiesznej i bezsensownej sprzeczki wygrzebałam spod poduszki odtwarzacz mp3 i skupiłam się wyłącznie na łagodnym brzmieniu Coldplay. Zasłuchana w magiczne dźwięki kompletnie straciłam poczucie czasu.

Nasilający ból głowy zmusił mnie do wstania z łóżka. Jak się później okazało nie było to takie łatwe, gdy próbowałam pokonać niewielką odległość dzielącą moje posłanie i korytarz niespodziewanie zakręciło mi się w głowie. Odczekałam chwilę, po czym ruszyłam dalej. Kiedy schodziłam ze schodów sytuacja się powtórzyła. Kiedy wreszcie udało mi się bezpiecznie dostać do kuchni w poszukiwaniu czegoś przeciwbólowego, zadzwonił dzwonek. - Kogo niesie - pomyślałam. O tej porze nikt tu nie zagląda oprócz listonosza i domokrążców, staruszkowie ustalają swoje spotkania z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem. Zirytowana i zarazem otumaniona pulsującym bólem niechętnie otworzyłam drzwi, zerkając na zegarek, to nie listonosz.

- Dzień dobry. - Na zewnątrz stała kobieta i delikatnie się uśmiechała.

- Tak? - Nie miałam ochoty, ani siły na serdeczne powitania. - Rodziców nie ma. - Odparowałam zanim gość zdążył otworzyć usta i wydać z siebie jakikolwiek dźwięk.

- Tego się spodziewałam. - Powiedziała niewzruszona niezbyt miłym powitaniem i zaczęła mi się dziwnie przyglądać. - Wyglądasz o wiele niż wczoraj. Mam nadzieję, że wszystko już w porządku. - Teraz kobieta wydała mi się dziwnie znajoma, choć przysięgam, że widzę ją po raz pierwszy. Nie wiedząc, co odpowiedzieć kiwnęłam głową, co nie było najlepszym posunięciem, łupanie w czaszce stało się nie do zniesienia. - Chyba mnie nie pamiętasz, znalazłam cię wczoraj na ulicy kilka kilometrów od Ridgecrest. Wygląda na to, że jesteśmy sąsiadami. - Szeroki uśmiech gościa działał mi na nerwy. Coraz bardziej irytowała mnie ta rozmowa, a ból wcale nie mijał.

- Tak? - Jakże inteligenta odpowiedź wpłynęła z moich ust, nie potrafiłam zdobyć się na nic innego.

- Tak, tak. - Nowa sąsiadka powtórzyła za mną wciąż z tym samym uśmiechem i zanim zdążyła coś dodać, siląc się by nie zatrzasnąć jej drzwi przed nosem i nie zawyć z bezsilności odparłam - Mam coś przekazać? - Kobieta na pierwszy rzut oka wydawała się być sympatyczną osobą, ale wybrała sobie zły czas na nawiązywanie sąsiedzkich kontaktów.

- Tak, - powtórzyła - przekaż Annie, że sprowadziliśmy się tu na dobre, ostatnim razem jak się widziałyśmy nie zdążyłyśmy się wymienić numerami telefonów.

- Aa kto? - Umieram, śpiąca na fotelu Faith mi świadkiem. - Przepraszam, nie przedstawiłam się - odparła wyraźnie rozbawiona swoim nie dopatrzeniem. - Nazywam się Elizabeth Bones.

- Dobrze, dowidzenia. - Zamknęłam frontowe drzwi i starając się zignorować tępy ból, pędem pognałam do kuchni. Szukając czegoś, co mogłoby mi pomóc, zrobiłam niesamowity bałagan w pedantycznie posegregowanych suplementach diety matki. Niestety, nie znalazłam nic. Ogarnęła mnie złość na wszystko, na cały świat i na te cholerne niewykupione recept. Bóg jeden wie gdzie one teraz są. Nie mogłam bezczynnie siedzieć na miejscu, ruszyłam na górę mocno zaciskając zęby.

Powoli zdjęłam z siebie kochaną, o wiele zadurzą koszulkę Iron Maiden, która służyła mi za piżamę i wciągnęłam pierwszy lepszy top, który wyleciał z szafy wraz z otwarciem drzwiczek. Następnie starając się utrzymać równowagę włożyłam wysłużone jeansy, a na bose nogi wciągnęłam dwie różne skarpetki, dla jasności - nie było to zamierzone, nie ważne. Szybko uporałam się z poplątanymi sznurówkami conversów. Przeczesałam dłonią włosy i zgarnęłam do torby portfel, klucze i telefon.

Oddychałam głęboko, zaciskałam szczękę i pięści. Napinałam mięśnie różnych części ciała. Całą uwagę skupiłam na drodze, by w miarę szybko i sprawnie dostać się do apteki, albo jakiegoś sklepiku, gdzie będę mogła kupić coś przeciwbólowego. Właśnie przechodziłam przez dosyć ruchliwą ulicę, kiedy świat znów zawirował mi przed oczami. Przystanęłam na środku przejścia dla pieszych, za wszelką ceną starając się nie upaść. Po chwili pojawiło się czerwone światło, a ja bałam się ruszyć do przodu. Jakby z oddali, dochodziły do mnie przytłumione klaksony, niecierpliwych kierowców. Kiedy dotarło do mnie co się dzieje, ruszyłam wolno przed siebie. Kilka metrów przede mną zamajaczył szyld czynnego całodobowo sklepu. Mając przed sobą jasny cel, poczułam się odrobinę lepiej. Ból nie zelżał, ale w jakimś stopniu podniosło mnie to na duchu. Przez moment siłowałam się z drzwiami, aż wreszcie wpadłam do środka, złapałam butelkę wodę i rzuciłam ekspedientce nazwę powszechnie znanego środka przeciwbólowego. Szybko zapłaciłam i wyszłam na zewnątrz.

Manewrowałam pomiędzy budynkami, uciekając przed zgiełkiem miasta w godzinach szczytu. Miejski hałas doprowadzał mnie do szału. Skręciłam w kolejną opustoszałą uliczkę, nie było tu żywej duszy, a po kilkudziesięciu metrach stałam na kolejnym skrzyżowaniu. Po lewej górowała nad niewielkimi brzózkami brama parku miejskiego. Przez moment zatrzymałam wzrok na spokojnych, nieruchomych pniach drzew. Następnie zamiast skręcić w prawo, w stronę stanowej Colfierd Avenue ruszyłam w przeciwną kierunku. Idąc wąską alejką minęłam doszczętnie zniszczoną ławkę i dopiero teraz odczulam zmęczenie. Ból trochę zelżał. Zaraz po wyjściu ze sklepu połknęłam proszki popijając sporą ilością mineralizowanej wody. Na szczęście kolejna ławka była nietknięta. Usiałam na niej z głośnym westchnieniem i zamknęłam oczy. Zdecydowałam się wsiąść jeszcze jedną tabletkę, mając nadzieję na całkowite pozbycie się pulsującego bólu w skroniach.

Czas się zatrzymał, nieruchome drzewa wciąż trwały w tej samej pozycji, zupełnie jak ja. Od lat tu rosły i dawały schronienie ptakom, a teraz także i mi. Właśnie w takich miejscach oddycham pełną piersią i czuję, że żyję - choć wszystko inne przestaje istnieć - żyję naprawdę.

Słońce powoli chowało się za drzewami, czas wracać. Nie chciałam patrzeć na zegarek, godzina nie miała znaczenia. Zapomniany żołądek w końcu dał o sobie znać. Niechętnie podniosłam się z siedziska i powłócząc nogami, ruszyłam w drogę powrotną. Szłam swoim własnym, żółwim tempem. Wzrok wbiłam w podniszczone trampki, a roztargane włosy opadały mi na twarz. Nie zwracałam uwagi na przechodniów, jak się można było spodziewać wpadłam na kogoś idącego z naprzeciwka. Podniosłam oczy i zobaczyłam parę młodych ludzi. Objęci wpół przepraszali, ale za co? To ja na nich wpadłam. Oboje posłali mi szczere uśmiechy i wyciągali dłonie. Już po chwili byłam w pionie, rozmasowując obolały tyłek mruknęłam ciche - dziękuję. Ta sytuacja była dla mnie dość krępująca, powinnam przeprosić, to ja weszłam im w paradę. Oboje promienieli szczęściem, wyprostowani, uśmiechnięci, aż tu nagle wpada im prosto pod nogi takie nieszczęście, jak ja. Zmieszana starałam się uśmiechnąć, jednak kąciki ust tylko drgnęły lekko i zastygły w codziennym grymasie obojętności. Nie wiedząc, co ze sobą począć jeszcze bardziej skuliłam się w sobie i pomaszerowałam naprzód, wciąż nie patrząc przed siebie.

Nie umiałam patrzeć w przyszłość. Bez przerwy oglądałam się za siebie i nie poświęcałam należytej uwagi teraźniejszości. Nie tak powinno być. jeszcze nie wiedziałam, czy chcę robić coś konkretnego w życiu, do jakiego spełnienia mam dążyć, skoro nie wiem czego chcę. Dobre pytanie - Czego oczekuję od Życia? - i niestety, nieprawidłowa odpowiedź - Nie wiem. - Do ciężkiej cholery nie wiem. Beznadziejność sytuacji powinna mnie chyba w jakiś sposób zmobilizować. Bezsens chaotycznych myśli powinien uświadomić mi, że czas coś postanowić i zbadać o siebie.

Analiza własnych procesów myślowych spowodowała, że znów nie zauważyłam innych pełnoprawnych użytkowników chodnika, tym razem - małej dziewczynki, która z wielkim wysiłkiem starała się utrzymać na smyczy ogromnego berneńczyka. Zamiast usłużnie zejść z drogi psu i jego małej właścicielce szłam wprost na rozbrykane zwierzę, które piskliwie szczeknęło, zakręciło się kilka razy wokół mnie i pobiegło ulicą, hen przed siebie. Głośny wrzask dziecka i przekleństwa wysokiego blondyna - który pojawił się nie wiadomo skąd, a w rzeczywistości pilnował dziewczynki - skutecznie pomogły mi wrócić do chwili obecnej. Chłopak zmełł w ustach ostatnie kurwa, pod karcącym wzrokiem Małej.

- Uważaj jak łazisz! Ty...

- Przepraszam, ja....

- ... co mnie twoje przepraszam! Gdzie masz oczy?! - Niepewnie uniosłam głowę do góry, patrząc prosto w niebieskie, niezaprzeczalnie piękne ślepia, które od kilku chwil ciskały we mnie gromami.

- Nie chciałam, zamyśliłam się. Naprawdę przepraszam. - Wzrok utkwiłam gdzieś ponad ramieniem niebieskookiego Awanturnika, byle nie patrzeć w t e oczy.

- Dość. Sierściuch ucieka, a Annabelle nie zna okolicy. Przydaj się na coś i zostań z nią. - Następnie odwrócił się do dziewczynki i rzucił - Poczekaj tu, zaraz wracam. - Po czym ile sił w nogach popędził za psem. Westchnęłam i zamiast zagłębiać się w dziwności sytuacji spojrzałam na stojące obok mnie dziecko. Pyzata buzia, lekka opalenizna, bystre, błękitne oczy, naturalny uśmiech na ustach i jasne włoski splecione w dwa warkoczyki czyniły dziewczynkę uroczą.

- Czujesz się już dobrze? - Spytała, za moment dodając - Wczoraj, na ulicy to byłaś ty, prawda?

Zaskoczyło mnie to pytanie, w pierwszej chwili nie wiedziałam, co odpowiedzieć, ponieważ umysł połączył szybko kilka faktów. Bezradnie wciągnęłam powietrze zastanawiając się nad swą własną niemocą wobec Losu.

- Wszystko w porządku. - Odparłam cicho. Mała Annabelle zdawała się być córką kobiety, która znalazła mnie wczoraj kilka kilometrów na północ od Ridgecrest, i która okazała się być naszą nową sąsiadką. - To twój brat? - Kiwnęłam głową w stronę, w którą pobiegł chłopak.

- Aha, ale mam jeszcze siostrę... - Mała zaczęła nadawać, jak najęta. Opowiadała o niejakiej Julliette mieszkającej w Los Angeles, o tym jak za nią tęskni i chciałabym żeby z nimi mieszkała na stałe, bo ten przerośnięty Mamut nie umie się z nią bawić. Jak mniemam rzeczonym Mamutem jest panicz Bones.

- Ile masz lat? - Zapytałam rozbawiona gadatliwością dziewczynki.

- W sierpniu skończę sześć - Odpowiedziała dumnie prostują plecy. - A ty?

- A ja mam szesnaście.

Przyjemną rozmowę przerwał mam blondyn, prowadzący psa. Obaj sapali i szli powoli w naszym kierunku z wywieszonymi jęzorami. Uradowane dziecko klasnęło w dłonie i z radosnym okrzykiem pobiegło i przytuliło się do olbrzymiego psa. Chłopak trzymając zwierzę w ryzach patrzył prosto na mnie. Pewność siebie biła od niego na odległość. Nie wiedziałam, co mam ze sobą zrobić, więc uciekłam wzrokiem gdzieś w dal i udałam wielkie zainteresowanie szarymi kamienicami.

- Na przyszłość uważaj, na ulicy jesteś wielkim zagrożeniem dla innych, a w szczególności dla siebie. - Mówiąc poruszył brwiami, co ogromnie mnie zirytowało. Brawo, ktoś wreszcie wypowiedział to na głos, wzięłam sobie te słowa do serca. Chyba naprawdę warto się nad tym zastanowić. Złość przejęła nade mną kontrolę.

- Uważaj więc i Ty - syknęłam.

- Słucham?

- Być może niefortunnie znów spotkasz mnie na ulicy?

- Ominę cię szerokim łukiem - zaśmiał się gardłowo, odważnie patrząc mi w twarz.

- Na to właśnie liczę - warknęłam i wolnym krokiem ruszyłam przed siebie. Jak bardzo pragnęłam teraz znaleźć się w swoich czterech ścianach, zasnąć i przespać resztę dnia. Chłodna noc, obezwładniająca cisza i zalewający Ziemię mrok to jest mój świat.

- Wracamy paskudy - usłyszałam mocny głos blondyna i ciężko westchnęłam. Odwróciłam się i Coś potężnego uderzyło mnie prosto w serce. Przez moment widziałam siebie i Adama, a potem była już tylko Annabelle ciągnąca psa za ucho i nieprzenikniony wzrok chłopaka i kolejne ostre słowa - Chyba skończyliśmy, coś jeszcze?

- Hej! Patrz, patrz! - Popatrzyłam i zobaczyłam dziewczynkę uwieszająca się na karku biednego psa, któremu prawdopodobnie wcale to nie przeszkadzało. Zaśmiałam się cicho i poczułam jak ulatuje ze mnie cały gniew.

- Super, fajny zwierz.

- Buddy - poprawiła mnie Mała. Byłam prawie w 100% pewna, że blondyn w tym momencie przewrócił oczami, ale usłyszałam tylko jak głośno wypuszcza powietrze.

- Koniec tego dobrego, idziemy.

- Obawiam się, że idziemy w tą samą stronę - choć złość ze mnie wyparowała, podświadomie chciałam jeszcze bardziej wkurzyć blondyna, by stracił nad sobą panowanie. Wtedy ja miałabym przewagę. Chore nieprawdaż?

- Co?! - Elokwentny przeciwnik, ale o cholernie mocnym spojrzeniu, które powoli mnie zabijało. Mam teraz okazję przekonać się ile zostało z dawnej mocy mych brązowych tęczówek. Odpadłam szybciej niż myślałam.

- Jestem głodna, chodźmy już. - Annabelle przypomniała o sobie w odpowiednim czasie, wymiana zdać pomiędzy mną, a jej bratem nie zrobiła na niej wrażenia. Bezceremonialnie chwyciła mnie za rękę, nie zwracając uwagi na chłód mojej dłoni.

Zdumiona przez chwilę zastygłam w bezruchu, szybko przywołałam się do porządku i skierowałam się w stronę Hovard Street delikatnie ciągnąc za sobą dziewczynkę. Zachichotałam wyobrażając sobie wyraz twarzy nowego sąsiada.

C.D.N.

[002]

2011-06-18T02:40:00.000-07:00

Całkowicie przemoczona stałam na końcu tej piekielnej dróżki. Niezdolna do wykonania najmniejszego ruchu - jak paralityk - tępo wpatrywałam się w zamazany przez deszcz świat. Kolejne rozbłyski i obezwładniający huk uderzających piorunów nagle przestały być przerażające. - Czy coś mi groziło? - Oddychałam głęboko rokoszując się dużą ilością ozonu w atmosferze. - Nie, raczej nie. - Kolejny oddech. - Choć jednak zawsze istnieje takie prawdopodobieństwo. Niewinni ludzie codziennie giną w wypadkach samochodowych, a mimo to koncerny zajmujące się produkcją aut wciąż świetnie prosperują. Czemu więc uciekać przed burzą? Bać się matki natury, a powierzać życie maszynie? - Następne niespodziewane uderzenie wywołało u mnie serię nieprzyjemnych dreszczy. Nie panowałam nad swoimi odruchami. Jak porażona prądem mocno chwyciłam się kierownicy i ruszyłam na oślep, prosto przed siebie. Ulewa ograniczała widoczność, w ostatniej chwili dostrzegłam światła ciężarówki i wyhamowałam upadając na twardy asfalt. - Co się ze mną działo? - Siedziałam, a raczej leżałam na skraju jezdni. Mięśnie odmówiły mi posłuszeństwa. Byłam cała obolała, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz. Nikomu nie potrzebna istota. Do oczu cisnęły mi się łzy, by za chwile popłynąć po policzkach mieszając się z kroplami deszczu.

Nie wiem ile czasu minęło, odkąd wyjechałam na przejażdżkę zachwycona piękną pogodą. Choć burza ustała i tylko w oddali można było dostrzec jaśniejące zygzaki na granatowym niebie, wiąż lało jak z cebra. Udało mi się jedynie ściągnąć rower z ulicy i doczołgać się na pobocze. W tej chwili wszystko było mi obojętne, ale nie miałam najmniejszej ochoty wracać do domu. Tu wcale nie było tak źle, cisza i spokój, z dala od zgiełku miasta. Czy ktoś się o mnie martwi? Ktoś czeka z obiadem?

W oddali, na ulicy zamajaczyły światła. Ciekawe, co pomyśli kierowca widząc moknącą na deszczu dziewczynę na poboczu drogi, dziesięć kilometrów od miasteczka? Spuściłam głowę w dół, by nie zobaczyć wyrazu twarzy kierowcy, już dość napatrzyłam się na podobne miny w szkole. Nie potrzebuję litości. Jakieś dwa metry przede mną warkot silnika ucichł. Usłyszałam stukot damskich obcasów i przejęty dziecięcy głosik

- Co jej jest mamuś?

- Anabelle, wracaj do samochodu, bo zmokniesz. - Dziewczynka wypełniła polecenie matki i dalej - przez przednią szybę - mi się przypatrywała, czułam to. W dalszym ciągu nie podnosiłam wzroku. Co się działo? Czego ta kobieta ode mnie chce? Po co się zatrzymała?

- Wszystko w porządku? Może wezwać karetkę? Ta rana na skroni nie wygląda zbyt dobrze, bardzo krwawi. - W dalszym ciągu nie podnosiłam wzroku. Zaraz, rana? Jaka rana? Bezwiednie uniosłam dłoń i ostrożnie przyłożyłam ją do twarzy.

Szkarłatna ciecz spływała z moich palców. Po chwili uderzył we mnie charakterystyczny zapach krwi. Wiedziałam, co się zaraz stanie, ale pomimo to w dalszym ciągu parzyłam na czerwoną dłoń. Nie mogłam stracić przytomności. Czułam jak robi mi się na zmianę raz zimno, a raz gorąco. Narastające zawroty głowy skutecznie uniemożliwiły mi logiczne myślenie. Powoli traciłam świadomości i za nic w świecie nie mogłam tego powstrzymać. Na nic zdały się głębokie oddechy. Nie wiedząc, co ze sobą począć powoli położyłam się na twardej ziemi. Zanin zamknęłam oczy usłyszałam jeszcze czyjś zduszony okrzyk. To okropne, w tym momencie nienawidziłam siebie jeszcze bardziej, niż zazwyczaj.

Nic mnie nie boli, czuję się tak lekko, ale gdzie ja do jasnej cholery jestem? Słyszę jakieś przytłumione głosy, ktoś tu jest. Z ciekawości otworzyłam oczy i w ułamku sekundy, porażona jasnym światłem opuściłam ciężkie powieki. Wraz z tym uczucie błogości minęło, w skroniach czułam pulsujący ból. Ponownie uchyliłam powieki, tym razem powoli. Kiedy wreszcie udało mi się oswoić z jasnością w kącie sali dostrzegłam pielęgniarkę. Głośno westchnęłam i wydałam z siebie jakiś bliżej nie zidentyfikowany dźwięk. Kobieta po chwili podeszła do mnie i wstrzyknęła do coś kroplówki.

- To środki przeciwbólowe, zaraz zawołam lekarza. Pamiętasz co się wydarzyło? - Kiwnęłam głową, choć wcale nie pamiętałam kiedy i w jaki sposób znalazłam się w tym szpitalu. Usilnie próbowałam przypomnieć sobie jakiś szczegół, ale w głowie miałam jedynie wspomnienie burzy. Huk uderzających piorunów, błyskawice na ciemnym niebie i rzęsisty deszcz, przed tym uciekałam.

- Dzień dobry panno...? - Do sali wszedł wysoki, dodrze zbudowany mężczyzna, zapewne lekarz.

- Louner, Alice Louner. - Mruknęłam chicho w odpowiedzi, nie miałam przy sobie żadnych dokumentów. Nie znali mojego nazwiska, więc i rodzice nie mają zielonego pojęcia, gdzie jestem.

- No cóż panno Louner trafiła pani do nas nieprzytomna, z lekkim wstrząsem mózgu i kilkoma siniakami. - Tłumaczył, a ja czułam się dziwnie. Facet ewidentnie wziął mnie za pełnoletnią, miałam wrażenie, że zwrot 'pani/panna' strasznie mnie postarza. - Zatrzymamy panią dzisiaj na noc, na obserwację.

- Chcę wrócić do domu. - Odparłam kręcąc głową. Nie miałam zamiaru zostawać tu dłużej niż to konieczne. Ból powoli mijał. - Nic mi nie jest.

- Nie radziłbym, po czymś takim mogą wystąpić zawroty głowy. Poza tym, potrzebujemy jeszcze dokumentu potwierdzenia pani tożsamości i dowodu ubezpieczenia. Mamy kogoś zawiadomić? - Chcąc nie chcąc musiałam podać numer telefonu ojca, on przynajmniej nie panikuje tak, jak matka.

- Naprawdę, czuje się już dobrze nie ma potrzeby bym została. - Co prawda byłam potłuczona i najchętniej już nie ruszyłabym się z łóżka do końca życia, nie uśmiechało mi się spędzenie nocy w szpitalu. Przecież mogę opuścić to miejsce na własne żądanie. Jestem pewna, że ojciec nie będzie robił problemów.

- No cóż, panienki wybór, proszę odpoczywać i uważać na siebie. - Westchnął i wyszedł szepcząc coś pod nosem.

Leżałam tak już od godziny, a szanownego tatusia jeszcze nie było. Znużona tępo patrzyłam w sufit. Wszech obecna biel wywoływała u mnie chęć natychmiastowej ucieczki, jak najdalej od tego miejsca. W tym momencie zatęskniłam za moim małym azylem. Pewnie jeszcze długo odtwarzałabym w myślach drobne szczegóły pokoiku na poddaszu, ale do sali wtargnął ojciec.

- Alice, co się stało? - Tatulu, co za powitanie. Nie zapytasz jak się czuję? - Powiedzieli mi, że miałaś wypadek.

- Mało brakowało, a wjechałabym pod ciężarówkę. - Odparłam sucho. Obserwowałam jak z chwili na chwilę wyraz twarzy ojca się zmienia. Na mnie nie zrobiło to większego wrażenia. - Wszystko w porządku, nic mi się nie stało. Jedźmy do domu.

- Skoro chcesz.

Nie minęło półgodziny, a już wracaliśmy do domu. Oczywiście w całkowitej ciszy, nigdy nie było tematów do wspólnych rozmów. Tym bardziej teraz, wiedziałam, że ojciec zaprząta sobie głowę nowym klientem, a ja chciałam jak najszybciej znaleźć się we własnym łóżku. Najlepiej z kubkiem gorącej czekolady i dobrą książką.

[001]

2011-05-21T03:28:00.000-07:00

Cisza, aż dzwoni w uszach. Choć jest środek nocy widzę wszystko wyraźnie. Jeszcze nie tak dawno dziękowałabym niebiosom za taki stan rzeczy, ale nie dziś. Teraz ta pustka nie pozwala mi się wyłączyć. Samotność mnie przytłacza. Nie potrafię przestać myśleć. Sen też nie przychodzi. Mam nieodparte wrażenie, że ktoś, lub coś czeka na moje potknięcie, albo błąd. Prześwietla mój umysł i liczy na to, że zgrzeszę myślą. Staram się, staram się jak tylko mogę, ale upadek jest blisko. Wiem jedno, nie poddam się bez walki. Nie oddam zwycięstwa walkowerem. To byłaby czysta głupota. Gdybym poddała się w tym momencie, teraz na półmetku, nie wybaczyłabym sobie. Już nigdy nie zdołałabym stanąć przed lustrem i powiedzieć ,,Alice, zrobiłaś wszystko, co było w twojej mocy. Jesteś fair wobec samej siebie. Już dość, długo płynęłaś pod prąd utrzymując się na powierzchni rwącego potoku losu. Jednak twoim przeznaczeniem było utonięcie. Widocznie tak już miało być. Taka była wola jakże miłosiernego Boga.’’ Wciąż szamotam się w pajęczynie jadowitego pająka, jak młody motyl, który nie zdaje sobie do końca sprawy, że przypadkiem znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Miotam się w czarciej sieci ze złudną nadzieją na deszcz, który ostudzi moje myśli i zerwie sieć. Może uda mi się przetrwać, a po burzy wyjdzie słońce i osuszy moje skrzydła. Znów będę mogła wzbić się wysoko i choć przez chwilę nie martwić się o jutro.

Słońce powoli pojawia się nad horyzontem. Jaki piękny widok - uśpione miasteczko, jeszcze tylko pół godziny, a ulice powoli zaczną się zaludniać. Nowy dzień, nowe zmartwienia i problemy. Wszyscy idą naprzód tylko ja wciąż stoję w miejscu. Nie potrafię ot tak zapomnieć i żyć dalej. Nie mam dla mnie przyszłości. Kilka dni temu zakończył się rok szkolny, odbierając świadectwo odetchnęłam z ulgą. W szkolnych murach czułam się strasznie obco. Wydawało mi się, że wszyscy znają moje myśli, czułam się w pewnym sensie naga. Nie umiem ukryć emocji, nie potrafię kłamać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.

W szkole byłam outsiderką, na własne życzenie. Nie chciałam pomocy innych. Raz, czy dwa zmuszona przez kochaną mamusię poszłam na spotkanie z terapeutą. Facet nie miał zielonego pojęcia jak ma się zachować, najpierw chciał bym powiedziała to wszystko, co mi leży na sercu, a później stwierdził, że moje problemy mają głębsze podłoże i na kolejną wizytę mam przyjść z rodzicami. Nie poszłam i nic nie mówiłam w domu, bo po co? Jaki jest sens wywlekania starych brudów. Tu nie ma już czego naprawić. Ta rodzina istnieje już tylko w urzędzie, na papierze. Tak jest lepiej. Każdy z nas ma własne życie - lub jak w moim przypadku nie ma go wcale, egzystuje jak roślina - nie będziemy wchodzić sobie w paradę. Ojciec gdyby tylko mógł, nie wychodziłby z kancelarii, a matka w większości zajmuje się wydawaniem pieniędzy swojego męża i doprawianiem mu rogów. Można by rzec - patologia.

Gdzie w tym wszystkim miejsce dla mnie? Ano nie ma. To nie mój świat. Jestem za słaba, by dobiec do mety, w tym cholernym wyścigu szczurów. Słabe ogniwa powinno się eliminować - więc sama się wyeliminowałam - na starcie.

Czas wstać, doprowadzić się do stanu używalności i próbować dalej. Jeszcze nikt nie osiągnął nic leżąc i gapiąc się w sufit. Odrzuciłam kołdrę na bok i zsunęłam stopy na podłogę. Kontakt z zimnymi panelami wywołał dreszcz. Powoli poczłapałam do łazienki. Przemyłam twarzy zimną wodą, starając się zapomnieć o kolejnej nie przespanej nocy. Jakimś cudem udało mi się także ukryć sińce pod oczami. Wciąż byłam przeraźliwie blada, ale wyglądałam o niebo lepiej, niż kilkanaście minut temu. Trupią bladość potęgował ciemny strój - zwykła czarna koszulka i czarne jeansy. Patrząc w lustro widziałam anemiczną dziewczynę, sponiewieraną przez los. Duże, ciemne oczy kiedyś pełne blasku, dziś matowe były puste, przeraźliwie puste. Oczy są bardzo ważne, w nich kryje się wszystko, są tak jakby zwierciadłem duszy. Dlatego unikam ludzi, a już szczególności kontaktu wzrokowego z innymi. Boję się, że ktoś może wyczytać zbyt wiele z jednego mojego spojrzenia. Nie potrzebuję współczucia, ani litości. Sama celebruję swój ból.

Jak co dzień, moje śniadanie składało się z porcji zwykłych płatków zbożowych i kubka mocnej kawy. Wiem, że nie powinnam jej pić, ale tylko kofeina pozwala mi w pełni oprzytomnieć i myśleć w miarę logicznie po nieprzespanej nocy. Kiedyś bardziej uważałam na to, co jem. Teraz też się staram, ale niestety warzywa gotowane na parze ustąpiły miejsca czekoladowym chrupkom. Tak jest łatwiej, wygodniej. Przygotowanie takiego śniadania trwa kilka minut i nie wymaga niew iadomo jakich umiejętności. Nawet przygotowując podstawowy posiłek zmierzam po najmniejszej linii oporu. Jak w życiu - wybieram najłatwiejszej i najbardziej oczywiste rozwiązania. Nie mam siły na walkę.

Byłam sama w pustym domu - jak zawsze o tej porze - towarzyszyły mi tylko dźwięki wydobywające się z odtwarzacza. Na zewnątrz słońce grzało dosyć mocno. Szkoda byłoby zmarnować taką pogodę. Pognałam do swego królestwa i szybko przebrałam się w ciemne szorty. Jak wiadomo czerń przyciąga promienie słoneczne, ale cóż, nie mam nic jasnego. Kiedy popadasz w czarną rozpacz nie dostrzegasz kolorów. Zrozumiałam, że żałoba to nie tylko ciemne stroje, jak myśli większość. Weźmy na przykład moją matkę, wykorzystała to do zrobienia ogromnych zakupów. Wydała majątek na tandetne kiecki.

Wyjeżdżając rowerem z garażu niewiele brakowało a przejechałabym po ogonie Faith. Kocur jak zwykle rozłożył się na środku ścieżki. Ominęłam rudą kitę i już po chwili jechałam z niezapomnianym Nevermind w słuchawkach. Może narzuciłam sobie zbyt szybkie tempo - jak na początek - ale chciałam opuścić miasto najszybciej, jak się da. Po kilku kilometrach skończyły się zabudowania, a ja mogłam wreszcie odetchnąć. Zmęczona usiałam na poboczu i wyciągnęłam butelkę mineralizowanej wody. Ochlapałam twarz zimną cieczą i pociągnęłam kilka zdrowych łyków. Wstałam z lekka orzeźwiona, schwyciłam kierownicę i podśpiewując wraz z Kurtem skręciłam w ubitą drogę, dostępną tylko dla cyklistów.

Początek lata to wymarzony czas na takie eskapady. Wszystko obudziło się do życia po zimowym śnie. Liście na drzewach są już w pełni rozwinięte, a w zagajnikach zieleni się trawa. Po niespełna pięciu minutach jazdy leśną trasą moim oczom ukazał się piękny widok, za którym tak bardzo tęskniłam. Od niewielkiego jeziorka odbijały się promienie słoneczne, a piasek dzikiej plaży iskrzył się w słońcu. Usiadłam na pomoście zanurzając stopy w przyjemnie chłodnej wodzie. Wsłuchana w ballady The Doors straciłam poczucie czasu. Zamknęłam oczy i udało mi się. Po prostu byłam, istniałam, czułam lekki wiatr smagający moje rozgrzane policzki. To zapomniane przez ludzi miejsce jest dla mnie bardzo ważne, wiąże się z nim wiele wspomnień. Kiedy tu jestem czuję się częścią czegoś większego, świata, którego nie naruszyła ludzka ręka.

Niebo pociemniało, wiatr stał się silniejszy, zbierało się na burzę. Niechętnie podniosłam się i ostatni raz rzuciłam okiem na wodę. Przez chwilę stałam bez ruchu i uświadomiłam sobie, że wcale nie ma ochoty wracać do prawdopodobnie pustego domu. W dali zabrzmiał głuchy odgłos grzmotu. Przyglądałam się jaśniejącym zygzakom, które pojawiały się na granatowym niebie. Wielka kropla deszczu spadła centralnie na środek mojej głowy, a za nią kolejna i jeszcze następna. Rozpadało się na dobre, a ja byłam sama w środku lasu, 10 km od domu. Uderzenia piorunów były coraz głośniejsze, wskoczyłam na rower. Jechałam tak szybko na ile pozwalała mi ulewa. Oddychałam głęboko, starając się zachować spokój. W oddali było już widać koniec ścieżki. Nagle usłyszałam głośny huk, a dookoła mnie rozbłysło światło i na moment zrobiło się tak jasno jak w samo południe, kiedy słońce góruje w zenicie. Ze strachu zatrzymałam się na chwilę i zdawało mi się, że czekam na kolejne uderzenie. Już się nie bałam. Kilka metrów przede mną krople deszczu odbijały się od asfaltu. Mogłam wyjść na ulicę i jechać prosto do miasta, ale ją wciąż stałam.

[000] Prolog

2011-04-18T10:18:00.000-07:00

     Nie ma już nic. Pustka. Kolejne rozczarowanie. Boli, tak cholernie boli. Boże, zatrzymaj świat, ja wysiadam. Ile warte jest ludzkie szczęście? No ile?! Dlaczego nie może być tak dobrze, że aż nudno? Co zrobiłam nie tak? Czy to moja wina? Z pewnością. Tylko siebie mogę o to obwiniać. Co zrobiłam źle, w którym miejscu popełniłam błąd? Nie wiem. Nic już nie wiem. Wszystko co do tej pory miałam, straciłam. Bezpowrotnie. Pytanie, jak mogłam do tego dopuścić? Jak mogłam pozwolić by odebrano mi wszystko co kochałam. Oh, nie wszystko - została mi tylko gitara Adama - jedyna pamiątka. Ludzie, których uważałam za swoich sprzymierzeńców zostawili mnie, ale to też moja wina. Teraz gdy minęło już prawie pół roku wyraźnie to widzę. Stchórzyłam. Uciekłam, zamknęłam i zabarykadowałam drzwi. Nie przyjęłam pomocy, choć się dusiłam. Udawałam, że nie wiedzę wyciągniętych w moją stronę dłoni. Olałam przyjaciół. Nikt nie mógł mi pomóc. Znalazłam się na samym dnie tej piekielnej otchłani. Nie miałam po co żyć, nie miałam dla kogo żyć. Dobiłam do samego dna, po to by się od niego odbić i zacząć wszystko od nowa. Jednak to nie takie proste. Ilekroć z całej siły próbowałam wyskoczyć z tej cholernej, czarnej dziury - upadałam. Nie było dla mnie ratunku. Byłam usychającą rośliną. Brakowało mi wody, tlenu i światła. Tylko ciemność. Wszystko wydawało się być takie szare, bez wyrazu. Zupełnie jak ja. Niska, wątła, wiecznie blada, czarnowłosa szesnastolatka. Nic specjalnego. Duże, brązowe oczy, okrągła twarz, lekko zadarty nosek. Znaków szczególnych - brak. Zwykła dziewczyna, z której zakpił los. Bez przyszłości, bez nadziei na lepsze jutro. Gdzie te szerokie horyzonty, o których mówił pan Brown? Zniknęły. Umarły razem z dawną mną. Nie ma już tej roześmianej, beztroskiej Alice. Nie ma krainy czarów. Jest tylko okrutna rzeczywistość, a właściwie to nie ma nic. Choć minęło już tyle czasu nie jest ani lepiej, ani gorzej. Czuję się tak samo jak w ten letni, niedzielny wieczór, kiedy to do naszych drzwi zapukała policja. To tamtej nocy zawalił się mój świat. Nie wiem co działo się przez kolejne sześć miesięcy, straciłam kontakt z rzeczywistością. Nie umiałam inaczej. Nie płakałam, bo nie było już nikogo, kto otarł by moje łzy, kto powiedziałby – nie rycz mała, choć na lody.
       Zostałam sama. Nie, właściwie to odizolowałam się od ludzi, których uważałam za najbliższą rodzinę. Teraz ta rodzina już nie istnieje. To ja jestem po części odpowiedzialna za jej rozbicie. Wydawało mi się, że tylko ja cierpię i tylko ja straciłam najbliższą sercu osobę. Jaka byłam ślepa. Nie mogłam znieś płaczu matki, ani udawanego żalu ojca. Dlatego całymi dniami chowałam się w swoim azylu - niewielkim pokoiku na poddaszu - kryjówce z dzieciństwa. Tyle wspomnień wiąże się z tą niewielką zamkniętą przestrzenią, tyle bezcennych pamiątek. Począwszy od dziecięcych prymitywnych rysunków, a skończywszy na wyrwanych kartkach ze szkolnego dzienniczka uwag. Rodzice wiele razy prosili o to żebyśmy wynieśli te rupiecie, prawdopodobnie chcieli zrobić tam sobie mimi-siłownię, ale kiedy zamknęliśmy się w środku z groźbą nie wychodzenia na zewnątrz do końca życia – staruszkowie ulegli. Wciąż są tam rzeczy Adama i z o s t a n ą dopóki tu mieszkam. Ojciec jest przekonany, że pozbył się wszystkich rzeczy swojego pierworodnego syna, który w przyszłości miał zająć jego miejsce w kancelarii. Niech tak zostanie, niech myślą, że jeśli pozbyli się wszystkiego, co należało do Adama to zapomną o nieszczęściu, jakie spotkało rodzinę najlepszego prawnika w miasteczku. Tydzień – tyle czasu trwała żałoba moich rodziców po stracie jedynego syna. Znienawidziłam ich za to, że tak szybko się pozbierali. Teraz zachowują się tak, jakbym od zawsze była jedynaczką. Śmiem nawet stwierdzić, że od dnia pogrzebu ani razu nie byli na cmentarzu, który ja odwiedzam prawie codziennie. Nie obchodzą mnie więzy krwi, nie jesteśmy już rodziną. Tak bardzo ich nienawidzę. Nigdy nie było między nami jakiś szczególnych więzi, od kiedy pamiętam zajmowały się mną różne ,,ciotki’’ - choć ja nigdy ich tak nie nazywałam. Dziadkowie od strony ojca byli zbyt dumni by pilnować głupie dzieciaki, a rodziców matki nigdy nie poznałam. Nie wszystko da się kupić za pieniądze, nawet kiedy ma się ich tyle, że trudno zliczyć zera na comiesięcznych wyciągach z banku. To prawda, nigdy niczego mi nie brakowało – w sensie materialnym oczywiście – zawsze dostawałam wszystko co tylko sobie wymarzyłam. W końcu zdałam sobie sprawę z tego, że żaden wypasiony iPod, czy inny gadżet z górnej półki, nie zastąpi mi rodziców. W przypływie gniewu pojechałam na zakupy i wydałam rekordową sumę, w nadziei, że staruszkowie zainteresują się tym na co wydałam, aż tyle forsy. Jednak następnego dnia usłyszałam tylko, jedno wymuszone pytanie
– Dobrze się wczoraj bawiłaś? – oszołomiona kiwnęłam głową – Powinnaś częściej wychodzić.
      Nie tego się spodziewałam. To nie miało tak wyglądać. Powinnam dostać szlaban, albo usłyszeć okropnie długie kazanie na temat szacunku do ciężko zarobionych pieniędzy. Nawet nie zainteresowali się na co wydałam tak pokaźną sumkę. Tak naprawdę to nie wytrzymałabym całodziennego łażenia po sklepach, przymierzania, dopasowywania i kompletowania zmyślnych zastawów szmatek. Prawie całe popołudnie spędziłam w ogromnej, ale przytulnej bibliotece - często przesiaduję tam po szkole. Później zajrzałam jeszcze do księgarni. W drodze powrotnej rzucił mi się w oczy szyld nowo otwartego oddziału Czerwonego Krzyża. Niewiele myśląc weszłam do środka. W wewnątrz budynku było zupełnie cicho. Po lewej stronie od drzwi stał stolik przykryty białym, chyba nawet ręcznie wyszywanym bieżnikiem, a na nim puszka. Pośpiesznie wyjęłam z torebki portfel i wcisnęłam zwitek banknotów w niewielki otwór. Już po chwili znów stałam na ruchliwym skrzyżowaniu 61 z Walton Street. Nie mam pojęcia dlaczego to zrobiłam, ale nie żałuję. Oczywiście nie powiedziałam o tym starszym. Niech myślą, że zaszalałam i wydałam pieniądze na nic nie warte pierdoły. Nie muszą wszystkiego wiedzieć. Mną interesują się minimalnie, tylko dlatego, że mają obowiązek zapewnić mi utrzymanie do pełnoletniości. Nigdy nie obchodziły ich moje problemy i niech tak zostanie. Sama radzę sobie całkiem nieźle – tak długo wmawiałam to znajomym, aż sama w to uwierzyłam. Owszem przez pewien czas było całkiem ok., czyli trochę lepiej niż tego feralnego wieczoru. To był okres, kiedy zaczęły się wakacje, a ja mogłam bezkarnie całymi dniami siedzieć we własnych czterech ścianach i czytać. Pochłaniałam wtedy ogromnie ilości książek. Żyłam życiem fikcyjnych postaci, bo nie miałam swojego. Zewsząd otaczała mnie pustka. Samotność, to najgorsze, co może spotkać człowieka, ale pośród książek nie czułam się samotna. Bohaterowie powieści byli równie prawdziwi, jak ten zakłamany świat. Pewnie dlatego stworzyłam sobie swoją własną rzeczywistość. Bez chorób, głodu i śmiertelnych wypadków samochodowych. Przez pewien czas żyłam tą namiastką szczęścia, lecz w końcu doszło do mnie, że czas z tym skończyć i zrobić coś z własnym, prawdziwym życiem. Żyje się tylko raz. Nie można przeżyć za kogoś życia, trzeba ułożyć sobie swoje własne. W tej kwestii jestem zdana sama na siebie. Nie ma nikogo, kto pomógłby mi podejmować decyzję. Przez to mam wrażenie, że cały czas stąpam po wyjątkowo kruchym lodzie, który w każdej chwili może się załamać i znów wyląduję w czarnej dupie. Boję się, że ciężar spoczywający na moich ramionach sprawi, że ugną się pode mną kolana i już nigdy się nie podniosę. Kolejnego upadku już nie przetrwam.